Sentani…

Foto’s zeggen meer dan woorden.. Dus bij deze een fotoblog om jullie een indruk te geven van onze eerste weken in Sentani. Er valt nog veel meer te vertellen natuurlijk, maar dit geeft een beetje een indruk hoe onze nieuwe omgeving er uit ziet. We wonen nu 5 weken hier en krijgen een beetje het gevoel weer onze plek gevonden te hebben. We wonen nu op een grote MAF basis. Er wonen zo’n 10 MAF gezinnen op de basis en nog verschillende buiten de basis in Sentani zelf. Veel collega’s werken al meer dan 10 jaar, sommigen zelfs 20 jaar in Papua. Dat geeft een heel ander gevoel dan in Salatiga, waar we allemaal nieuw waren. Daarnaast zijn er ook nog 35 Papua collega’s. Een groot team dus. We werden opnieuw enorm geholpen door onze collega’s de eerste dagen. We hadden een nachtvlucht gehad vanuit Jakarta, maar hadden geen tijd om over onze bijna slapeloze nacht na te denken, want er stonden vele handen klaar om ons te helpen om onze meubels naar ons huis te brengen. We zijn dus maar direct hard aan de slag gegaan. Dat was ook wel beter voor de kinderen. Zo konden we er na een dag er al wonen, ze werden direct rustiger en sliepen beter. Verhuizen blijft heftig, ook al is Matthias nog maar 2,5. Hij maakt het vrij bewust mee, maar begrijpt nog niet wat er allemaal gebeurt. Wat wel echt heel leuk is is dat deze week 2 andere gezinnen van de taalschool hier zijn aangekomen. Matthias wist van enthousiasme niet wat hij moest doen. Hij heeft weer een vertrouwd vriendinnetje. Voor maaltijden werd de eerste dagen gezorgd. Zo leerden we ook gelijk wat teamleden kennen. We werden meegenomen naar de stad en naar wat winkels. Inmiddels kunnen we ons redelijk redden. Het verkeer lijkt nog chaotischer dan in Salatiga, dus dat is best wel een uitdaging. Daar kunnen we een aparte blog over schrijven. Het valt ons mee wat we hier kunnen kopen allemaal. Al schijnt dat ook te variëren. Over de markt zal ik een andere keer wat uitgebreider schrijven, want dat blijft toch wel echt een belevenis!

Willem is z’n plek aan het vinden in de hangaar. Hij begint met de onderhouds-oriëntatieperiode. Daarna komt het vliegen. Maar gelukkig kan hij wel af en toe al een keer mee. Dat is wel echt heel bijzonder. Zoveel foto’s gezien, verhalen gehoord, films bekeken van Papua en dan ook eindelijk het zelf mee te kunnen maken! Ook daar zal hij later uitgebreider over schrijven. Hij vind het weer heerlijk om in de hangaar te sleutelen en weer een ‘normaal’ dagritme te hebben.