Sentani

Gisterenochtend zijn we aangekomen in Sentani! Dinsdag middag zijn we vertrokken op Schiphol en na bijna 3 dagen reizen was het heerlijk om thuis te komen. De jetlag is een uitdaging met 2 kleine kinderen. We slapen op de meest bijzondere tijden en zijn dus ook wakker op de meest bijzondere tijden… Hopelijk zijn we snel in ons ritme. Het voelde gewoon weer vertrouwd om Indonesisch te horen praten en de warme vochtige temperatuur te voelen. Het regent veel en alles is mooi groen.

We werden op de luchthaven van Sentani opgewacht door onze Maf familie die ons hielpen om al de bagage en spullen weer veilig in ons huis te brengen. In de loop van de dag kwamen veel mensen even langs om te vragen hoe het gaat en of we nog wat nodig hadden. Dat was fijn.

We hebben de eerste oogst uit de tuin al binnen gehaald: een ananas en een mango. Heerlijk! Matthias wil de hele dag in z’n zandbak spelen en heeft z’n draai al een beetje gevonden. Af en toe heeft hij het wel over de mensen in Nederland, maar toch lijkt het wel of hij het ook heerlijk vind om weer thuis te zijn. Hij gaat steeds meer beseffen wat gedag zeggen betekend. Hij had het zo goed naar z’n zin in Nederland en vond het zo leuk om met z’n neefjes en andere kinderen te spelen. En niet te vergeten de opa’s en oma’s waren erg favoriet. We kijken terug op een goed verlof. We hebben veel mensen ontmoet en gesproken, het was heerlijk om bij Jannet en Wessels bruiloft te zijn, onze ouders en heel Mariette’s familie te zien. Het voelt wel dubbel soms dat we niet alle broers en zussen van Willem konden zien, omdat ze in Zuid-Afrika wonen. Het was fijn om weer naar onze thuisgemeente in Apeldoorn te kunnen gaan. En we zijn erg dankbaar dat Willem zijn brevetten heeft om kunnen zetten in Amerika. We willen iedereen heel hartelijk bedanken voor alle hulp die we gekregen hebben, van de TFC leden, van onze familie, van gemeenteleden. Er komt zoveel kijken bij een verlof met kinderen. Je hebt opeens winterkleding nodig, speelgoed, kinderstoelen, oppas enz. Dat werd allemaal spontaan aangeboden. We kregen zelfs onze vertrouwde auto te leen. Bedankt Fam van der Riet! We hadden een huisje waar we het hele verlof konden blijven en waar Matthias heerlijk de ruimte had om buiten te spelen. Ook zo fijn. We gaan alle contacten enorm missen, maar hebben weer goede herinneringen aan alle ontmoetingen. Ook bedankt voor alle kaartjes en cadeautjes voor Miriam’s geboorte nog die we kregen. We hebben daar niet iedereen persoonlijk voor kunnen bedanken, maar we hebben het erg gewaardeerd!

En wat ook erg leuk was, de verjaardagspost voor Mariette’s verjaardag in juli, lag in Sentani op ons te wachten… Het is best leuk om zo lang jarig te zijn .