Kraam visite en Matthias verjaardag

Zaterdagmiddag. Het is rustig. Matthias ligt op bed en Miriam slaapt. Als dat zo is dan hebben wij ook rust. Tijd om ook een blog te schrijven.

Het waren drukke weken de laatste weken. De taalstudie is in volle gang en daar hebben we de dagelijkse voorbereidingen voor om te doen. Een Bijbelgedeelte voorbereiden, vragen voor de interview voor de volgende dag voorbereiden enz. Meestal is aan het eind van de week de energie zo’n beetje op om de laatste dingen voor maandag te doen.

De hogere units van de taalstudie zijn gericht om de cultuur en de religie beter te leren kennen. Wat opvalt daarin is dat elk moment van het leven van de Indonesische mensen op een of andere manier gelinkt is met het bovennatuurlijke. Er zijn mensen die daar ook meer mee bezig zijn en interactie hebben met de bovennatuurlijke geesten. Een sjamaan zeg maar. En dat doen ze dan ook voor de mensen in de buurt die naar hen toe komen. Er worden heel veel rituelen gedaan. Er worden veel activiteiten gedaan om dingen te vragen van “god” of om dankbaarheid te tonen. Dat word vaak gedaan omdat ze denken als je dat niet doet dan zal er wat ergs gaan gebeuren en zal dat de buurt bedreigen. Dus er is altijd wel een sociale druk.

Al deze dingen laten zien hoe mensen in de ban van angst leven. In de ban van de duivel. Hoe ontzaglijk nodig is het dat ook deze mensen horen van de vrede die er te vinden is in de Heere Jezus.

Mariëtte heeft na de geboorte van Miriam een maand overgeslagen op school en is eind januari weer begonnen met de taalstudie. Dat was even wennen om dat weer op te pakken. We hebben daar nu wel weer een ritme in gevonden. Miriam heeft deze week voor het eerst doorgeslapen. Dat is heerlijk. Meestal kwam ze een keer, en soms twee keer per nacht. Maar we hebben de wikkeldoek weer tevoorschijn gehaald en haar strak ingewikkeld en dat hielp. Ze is nog een keer voor controle geweest hij de dokter en die was tevreden. Ze zit mooi op de groeilijn. Alle reden om dankbaar te zijn.

Gisteren was Matthias jarig. Twee jaar alweer. Matthias moest best wennen aan de extra aandacht die hij kreeg. Er werd voor hem gezongen in het Indonesisch en in het Engels, kreeg kado’s, is heel blij met zijn nieuwe driewieler met bakjes voor en achterop. Vanmorgen hebben we het gevierd met collega’s en wat klasgenoten. Hij past goed aan op de nieuwe situatie met Miriam. Het eerste wat hij ’s morgens doet is even bij Miriam gaan kijken.

Het is hier de gewoonte om met elke geboorte van een kind een ‘Syukuran’ te houden. Dat is een soort feest om dankbaarheid uit te spreken voor de geboorte en om te vragen dat het kind een goed kind mag worden dat volgt in de voetsporen van de ouders. Er zijn nog veel meer gewoontes en tradities die gedaan worden met de geboorte die heel anders zijn dan wij gewend zijn. Bijvoorbeeld het afscheren van de haren van de baby op de 35ste dag. De haren worden dan gewogen en de geldwaarde van goud voor dat gewicht zullen de ouders aan arme mensen uit de buurt geven. Zo helpen ze dus de buurt maar de gedachte daarachter is om daardoor een goed werk te doen om ‘god’ gunstig te stemmen. Veel mensen doen dit, maar er zijn ook veel mensen die de haren afscheren maar niet weten waarom en het uit traditie doen. Wij hebben Miriam haar mooie blonde haartjes laten staan..

Vorige week zaterdag hadden we bij ons thuis een soort Syukuran of in Nederlandse termen een soort kraamfeest. We hebben uit de buurt de buren en mensen die we wat beter kennen uitgenodigd in ons huis. Wat een belevenis. Natuurlijk is er de afstand en vonden ze het wat onwennig om bij westerse mensen in huis te komen en een feest bij te wonen. Toch waarderen ze het heel erg. Na zoiets is er vaak meer openheid. We hebben het op de Indonesische manier vorm gegeven en hebben een maaltijd aangeboden aan de gasten. Eten aanbieden is gastvrijheid hier.

Invalid Displayed Gallery