Afscheid…

Afscheid nemen… Het woord ‘afscheid’ is inmiddels een beetje bij ons leven gaan horen lijkt het wel. En het went nog steeds niet. Inmiddels hebben we afscheid moeten nemen van zoveel mensen, veel daarvan wonen nu over de hele wereld verspreidt. Een jaar geleden hebben we afscheid genomen van onze familie, vrienden en gemeenteleden in Nederland. Nu is er alweer een tijd van afscheid aangebroken van alle mensen die we leerden kennen in Salatiga. We hebben hier een jaar gewoond. De langste periode in hetzelfde huis in de laatste drie jaar. We merken dat we het best lastig vinden om weer afscheid te nemen. We hebben hier een heel fijn team van MAF collega’s. Zij hebben ons enorm geholpen in de tijd dat Miriam geboren werd. Ze waren onze ‘familie’ hier. Zo fijn ook dat ze bij de doopdienst van Miriam waren. Want op dat soort momenten mis je je familie echt. Gelukkig gaan er een aantal families ook naar Papua binnenkort. We hadden fijne klasgenoten die allemaal op een ander plaats in Indonesië aan het werk gaan.

Met een aantal Indonesische mensen hebben we een goede band opgebouwd. Onze docenten van Imlac, de taalschool, hebben ons enorm geholpen om het Indonesisch onder de knie te krijgen en door alle gesprekken hebben we een fijne band met hen opgebouwd en ze hebben ons veel over de cultuur geleerd. We konden met al onze vragen en culturele problemen steeds bij hen terecht. We zullen ze gaan missen!

We zullen ons huis gaan missen waar Matthias lekker een plekje had om te spelen buiten in z’n zandbak. Z’n vriendjes die gelijk uit school bij ons aan de deur stonden om met Matthias en de Duplo te gaan spelen. De buren die altijd trouw vroegen waar we vandaan kwamen en waar we naar toe gingen als we ze tegenkwamen op straat en met wie Matthias trouw een ‘praatje’ ging maken ’s morgens. De vertrouwde ‘kampung’, buurt, met de ‘warung’, het winkeltje, op de hoek waar we de kleine boodschapjes deden. Ons wandelingetje naar Pak Jono, omdat Matthias zo graag bij z’n geiten ging kijken. Onze wandeling naar de Internationale school, zodat Matthias in de speeltuin kon spelen daar. Ibu Ning, onze ‘pembantu’ die ons het hele jaar heeft geholpen met ons huishouden, toen wij druk waren met ons huiswerk en de kinderen.

De inmiddels vertrouwde geluiden. Want het leven in Indonesische is alles behalve stil. De krekels die ontzettend veel decibellen kunnen produceren, het lijkt soms meer op een cirkelzaag. ’s Morgens om 4 uur de eerste van de 5 gebedsoproepen per dag, er staan er zo’n 5 binnen een halve kilometer van ons huis. Alle verkopers die luid toeterend, klingelend, of met luidsprekers voorbij ons huis komen met hun scooters of karretjes. De generator van de overbuurman en de heerlijke koffiegeur die je daarna ruikt.. een andere buurman die om half 6 ’s morgen denkt dat z’n motor warmgedraaid moet worden. De buurvrouwen die een paar keer per dag alle blaadjes van de straat vegen en daarna alles verbranden in de berm met het overige afval… (dat gaan we niet missen).

Salatiga.. De plek waar Miriam geboren is. Ja, wat een heerlijk meisje hebben we gekregen. Alle culturele ervaringen daar omheen waren bijzonder en soms ook pittig om mee te maken. We zijn dankbaar voor de goede ziekenhuiszorg die er was. Al was dat ook best wel lastig soms. Ook om voor de 2e keer een baby te krijgen zonder familie in de buurt is niet altijd leuk. Maar we hebben zoveel zegeningen gekregen dit jaar dat dat gevoel gelukkig overheerst. Dat wil niet zegen dat we ons af en toe ook wel weemoedig voelen. Maar we zien echt uit om de volgende stap te maken naar Papua.

Vooral Willem heeft erg veel zin om eindelijk weer in een vliegtuig te kunnen vliegen en lekker te kunnen gaan sleutelen aan een vliegtuig. Er staat ons een jaar van oriëntatie te wachten in Sentani. Daar zullen we op een basis wonen met nog zo’n 10 gezinnen, die daar vast wonen en 2 gezinnen die ook nu in Salatiga wonen. Willem zal in deze periode alle procedures leren die bij het vliegen op Papua komen kijken. Tot nu toe heeft hij het vliegen geleerd, maar hier komen er veel meer dingen bij. Een piloot checkt de passagiers in, zorgt dat de bagage volgens bepaalde regels vastgezet wordt, houd rekening met het gewicht, enz, enz. Er komt veel meer bij kijken dan vliegen alleen. En het vliegen alleen al zal een nieuwe uitdaging worden, omdat de vliegstrips op Papua vaak klein zijn en op een helling in de bergen liggen. Alles moet in een nieuwe taal, die we net geleerd hebben en wat ze op Papua net weer een beetje anders uitspreken. Maar hij heeft erg veel zin in deze volgende stap.

Mariëtte zal zich vooral gaan richten op het settelen als gezin op deze nieuwe plek. Weer opnieuw uitvinden waar je alles kunt kopen. Je heb hier geen Hema o.i.d. Er zijn veel kleinere winkeltjes en je moet echt een poosje rondkijken om te ontdekken wat er allemaal ligt en zo weer een beetje leren waar je alles kunt krijgen. Nieuwe prijzen leren, want het leven is een stuk duurder op Papua. Het huishouden kost meer tijd dan in Nederland. Water moet je filteren en melk maak je van poeder bijvoorbeeld. Wil je je was met warm water wassen, moet je eerst water koken daarvoor, groente en fruit moeten eerst gewassen worden voor je het opbergt in de koelkast en kan eten, enz. De temperatuur is in Sentani ook een stuk hoger dan in Salatiga, waar we nu wonen (en het is hier al zo heet…) Dat zuigt al snel al je energie weg. Maar nogmaals, we gaan vol vertrouwen verder op de weg die we mogen gaan. En we weten dat als onze omstandigheden steeds weer veranderen er Éen is die niet veranderd. God blijft altijd dezelfde en is ook op Papua de God die ons steeds ons leven leidt. …”woonde ik aan het einde van de zee, ook daar Uw hand mij leiden en Uw rechterhand mij vasthouden”.. (psalm 139). Heerlijk om in dat vertrouwen te leven!

Mariëtte heeft vorige week de school afgerond. We verbazen ons erover toen we een jaar geleden hier aankwamen nog geen woord Indonesisch spraken en nu over veel onderwerpen genoeg woordenschat hebben om gesprekken te kunnen voeren.

Morgen hopen we naar Jakarta te vliegen en daar 2 dagen te zijn voor o.a. de paspoort aanvraag van Miriam en voor Willem z’n medische keuring. Vrijdag hopen we dan in Sentani op Papua aan te komen!